Charity Cup 28 mei 2011 PDF Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Els   
dinsdag, 31 mei 2011 14:46

Here we go again! Na de winterstop zijn de Belgian Sailor Chicks terug klaar om de strijd op het water aan te gaan. De Charity Cup vanuit Goese Sas is onze eerste uitvalsbasis, op de vertrouwde Oosterschelde.

dsc_8447-1

We wijken niet af van onze planning zodat zaterdag behouden blijft voor de gemengde crew. Team Achiroe kreeg de eerste dag baan 11 voorgeschoteld. Met een windkracht van 5 à 6 beaufort waren die 24 mijlen vlot haalbaar.

De drie mannen (Wilfried, Ivo & Chris) en vijf vrouwen (Katrien, Stefanie, Sara, Fabienne & Els) waren als tweede over de startlijn na de grote zus First 40.7 Touch of Glory van het Clubracer Team. Alles ging goed, we konden even later ook de gele genakker nog eens hijsen. Het was druk voor de voordekker en de mastman, want even later mocht ook de spinakker naar boven. Dit liep van een leien dakje tot we nogal vrij plots moesten gijpen, de spinakker pakte wind langs de verkeerde kant waardoor we helemaal geen voorzeil meer staan hadden. Druk in de weer om de spi naar beneden te krijgen om nadien vliegensvlug ook de Genua weer hijsklaar te maken.

Door deze miserie verloren we enkele plaatsen zodat we vlak na Wild Thing (11m OD) voeren. Enige tijd later hebben we die mannen nog kunnen inhalen en werd het op sommige momenten een nek-aan-nekrace met See You (Banner 41). Intussen lag de Touch of Glory (First 40.7) ongeveer anderhalve mijl voor op de rest van de vloot.

Na het zware voordekwerk in het begin van de wedstrijd bleef het nadien zeer rustig vooraan op de boot. De rakken die volgden, waren overwegend halfwindse rakken die net iets te scherp waren om een genakker te voeren. Onze tacticus van dienst, Fabienne Wackens (Moana-chick), had de zware taak om ons snel en doordacht door de kruisrakken te loodsen om hopelijk zo nog dichter bij die Banner 41 te brengen.

Uiteindelijk ging de Banner 41 lopen met de overwinning en werd het Achiroe-team knap vijfde op 14 deelnemers.

Crew: Katrien (stuurvrouw), Fabienne (tacticus), Ivo (grootzeil), Sara & Stefanie (genua/spi/genakker), Wilfried (pitpoes), Chris (mast) en Els (voordek)

-----------

Op dag twee waren de vrouwen aan zet. Met een toenemende wind van 6 beaufort met stoten tot 7 beaufort was er nog even twijfel of we toch niet een mannetje extra zouden meenemen. Katrien besliste om enkel met de vrouwen het water op te gaan, ten slotte is dit wat we willen en waar we voor staan.

De dag begon opnieuw met uitstel aangezien vele boten de afstand van Goese Sas naar het startgebied (boei O9/O12) met tegenstroom toch onderschatten.

Uiteindelijk begon de startprocedure ongeveer tien minuten later dan gepland. Net zoals gisteren start toerklasse A samen met het ORC-geweld. Aan de startboot zagen we baan 6 uithangen, 17 mijl plezier met de vrouwen! Laat maar komen …

En vooral … daar gingen de chicks:

Als eerste over de lijn, wat een YES-gevoel!

Door een goeie tactische beslissing van Fabienne gingen we bakboord over de startlijn om nadien vrij snel een klap te maken naar stuurboord. Neen, Jeetje (J-24), dit was niet om uit de weg te gaan voor jullie. Vervolgens konden we dan terug tacken en zorgde de stroom ervoor dat we knap over bakboord als eerste aan de pin-end kwamen.

Daar zagen we topfotografe Anusjka Martens zeer veel en uiteraard prachtige foto’s maken. Lachen naar het vogeltje, dames!

Even verder voer ze ook zowaar 360° rond Achiroe om nog meer foto’s te trekken. Thumbs up, alles loopt lekker, de dames zijn goed bezig.

We werden wel op de hielen gezeten door Shamu (Salona 37) die boven ons wilde komen. Vrouwen of niet, met ons valt niet te dollen, dus even een loefduel uitvechten.

Ook aan de eerste groene boei bleven we “the leading ladies”. Na deze boei kon Katrien wat afvallen zodat we de genakker konden hijsen. Ik ging dus naar het voordek om de tack en tacklijn klaar te maken en wat er dan gebeurde, tja, ik hoop het nooit meer mee te maken!

Hield ik mij niet stevig vast? Was er een windstoot waardoor de boot meer helling maakte? Voer de boot ook net door een golf waardoor ik mijn evenwicht verloor?

In ieder geval, ik voelde mij wegglijden, probeerde mij nog tegen te houden, maar het mocht niet baten L Plons het water in, blijkbaar eerst met het bovenlichaam, want ik ben mij bewust dat ik onder water een koprol gemaakt heb, daardoor heb ik mijn hoofd tegen de romp gestoten. Op dat moment kreeg ik last van hyperventilatie, schrik dat ik ergens vast ging hangen. Onwezenlijk wat er op zo’n korte tijd toch door het hoofd gaat, alle details bespaar ik jullie.

De overlevingsdrang was gelukkig groter en ook de reddingsvest hielp daarbij een handje. Je wordt gewoon naar boven gestuwd. Eenmaal aan het wateroppervlak was de paniekaanval volledig over en bleef ik ervan overtuigd dat alles zou goed komen. Ik voelde mij goed, had niet het gevoel ernstige letsels te hebben.

Na enige oriëntatie zag ik Shamu uitwijken voor mij en zich ook klaarmaken om terug te draaien, waarvoor dank! Een beetje verder zag ik dat de dames het voorzeil al gedropt hadden en ook het grootzeil lieten zakken. En ik maar vloeken, vloeken, vloeken … dit wilde ik niet, dit was niet het plan. Ze moesten de wedstrijd verder zeilen, we waren zo goed bezig L

Shamu deed teken naar de rescue rib waarop ook Anusjka zat. Zij kwamen vliegensvlug richting de drenkeling (ikke dus) en ik moest mij op mijn rug draaien zodat ze mij vlot aan boord konden trekken. Toen ik veilig en wel in de rib zat, begon ik maar te zwaaien naar de dames dat ze verder moesten doen. Uiteindelijk bracht de rib mij tot bij de Achiroe waar ik goed aan boord geraakt ben.

Nooit gedacht dat zeven vrouwen aan mij zouden smeken om mijn kleren uit te trekken, maar bon, ik snap de bedoeling wel J Alles uit, behalve het natte ondergoed. Fabienne gaf snel een North Sails trui (lekker warm), ook Katrien had nog (uiteraard) een fleece op overschot en Laila gaf mij een paar kousen. Hoewel ik eigenlijk op geen enkel moment kou geleden heb; de watertemperatuur viel best goed mee.

En toen kwamen de knuffels, het geroep en het gejuich, de shock van de dames, brrr. Sorry dames, echt waar! Ik bleef achter met een baalgevoel en het enige wat uit mijn mond kwam, was: sorry, waarom nu, waarom konden we niet verder zeilen, waarom?!

Tijdens de terugrit naar Goese Sas bracht Katrien mijn lieftallig ventje op de hoogte die op het punt stond om in Wolphaartsdijk mee te zeilen. Toen we aankwamen, kwam hij al de steiger af. Toch een schatje!

Raoul Van de Visse (organisatie Charity Cup) had voor alle zekerheid toch nog iemand van de EHBO laten langskomen voor een grondige check-up, maar de dame in kwestie vond mij wel zeer helder. Op dat moment had ik enkel last van een buil op mijn hoofd en een bult op de onderarm die aanvoelde als een blauwe plek.

Uiteindelijke verdict van mijn duiktocht: serieuze blauwe plekken op armen & benen, een paar builen op het hoofd, een gekneusde spier op de linkeronderarm en volgens mij ook een verrekking van de linkerbiceps. En niet te vergeten, de lens uit mijn linkeroog ligt ergens te zwemmen in de Oosterschelde.

Tijdens de prijsuitreiking op de Charity Cup kregen we een pechprijs uit handen van Raoul. Ik heb dan maar even de micro overgenomen om Shamu te danken, het Achiroe vrouwenteam, Sail4Charity voor een puike organisatie en de rescue rib.

En ook al verliep alles vlot met een 150N-reddingsvest, toch schaf ik mij één dezer dagen een 275N aan met koordje voor tussen de benen. Al hoop ik dat dit nooit meer voorvalt.

Het MOB-manoeuvre staat al langere tijd op ons trainingsprogramma, maar dat doe je nu eenmaal niet als eerste keer bij 5 of 6 beaufort. De dames hebben nu een “echte” training gekregen en ik moet toegeven: vanuit het water zag het er prima uit, het voorzeil was al gedropt toen ik boven water kwam en ook het grootzeil was bijna aan de beurt. Scarlett bleef mij de ganse tijd volgen en aanwijzen in het water.

Een rescue rib is nu eenmaal sneller ter plaatse en minder hoog om een persoon aan boord te trekken, maar ik ben er van overtuigd dat de dames mij ook aan boord hadden gekregen. Een gevoel van trots, ondanks de ellende, trots op de vrouwen die zich als een echt & hecht team gedragen hebben.

Zie ik het nog zitten om te zeilen? Tuurlijk, ik heb er gelukkig geen schrik aan overgehouden. Hopelijk verdwijnt het filmpje in mijn hoofd snel, de bewuste “waarom-“ en “hoe”vraag …

Crew: Katrien (stuurvrouw), Fabienne (tactics), Marjan (grootzeil), Sara & Stefanie (genua/spi), Scarlett (pitpoes), Laila (mast) & Els (duikende voordekster)

Laatst aangepast op woensdag, 01 juni 2011 08:48